Komunistyczna Młodzież Polski
komsomol.pl

Kącik poezji

Jan Brzechwa - GRYPS DO JANA LECHONIA

Kochany Panie Janie, piszę potajemnie
Żeby w porę ten gryps Pan otrzymał ode mnie.

Więcej …

Gdzie nas szukać

Reklama
Reklama
Reklama
Reklama

Nasi przyjaciele

Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Reklama
Mario Sousa - "Kłamstwa o historii ZSRR" PDF Drukuj Email
Artykuły - Przeszłość
niedziela, 27 czerwca 2010 13:24

Od Hitlera do Hearsta, od Conquesta do Sołżenicyna: historia milionów ludzi, którzy rzekomo ponieśli śmierć w radzieckich obozach pracy, bądź wskutek głodu za czasów Stalina. - Wykład Mario Sousy (Komunistyczna Partia Marksistowsko-Leninowska, Szwecja).

Kto w świecie, w którym żyjemy mógłby uniknąć słuchania strasznych opowieści o podejrzanych zgonach w radzieckich obozach pracy - gułagach? Kto mógłby uniknąć słuchania opowieści o milionach zagłodzonych na śmierć oraz o milionach opozycjonistów straconych w stalinowskim Związku Radzieckim? W kapitalistycznym świecie, historyjki te powtarzane są w kółko Macieju w książkach, gazetach, radiu i telewizji, w filmach oraz przy podawaniu mitycznej liczby milionów ofiar socjalizmu, która przez ostatnie 50 lat rośnie wręcz skokowo i susowo.

Lecz skąd tak naprawdę biorą się te wszystkie opowieści i wyliczenia? Kto za tym stoi?

Oraz inne pytanie: ile prawdy jest w tych przekazach? I jakie informacje spoczywają w radzieckich archiwach - niegdyś tajnych, lecz po 1989 udostępnionych przez Gorbaczowa do badań historycznych? Autorzy mitów zawsze powtarzali, że wszystkie ich opowieści o "milionach ofiar komunizmu" zostałyby potwierdzone z dniem otwarcia archiwów. Czy tak się stało? Czy w rzeczywistości potwierdzili swoje tezy?

Poniższy artykuł ukaże nam, kto i gdzie wyprodukował te wszystkie antykomunistyczne kłamstwa. Jego autor, po przestudiowaniu raportów z badań przeprowadzonych w radzieckich archiwach, jest w stanie dostarczyć nam informacji w formie konkretnych danych o rzeczywistej liczbie więźniów, ile lat spędzili w więzieniu, oraz o prawdziwej liczbie zmarłych i skazanych na śmierć w stalinowskim ZSRR. Prawda różni się diametralnie od mitu.

Istnieje historyczna ciągłość między Hitlerem, Hearstem, Conquestem i Sołżenicynem...

W 1933 miały w Niemczech miejsce zmiany polityczne, które na całe dziesięciolecia pozostawiły ślad w historii powszechnej. 30 stycznia Hitler został kanclerzem i wraz z nim zaczęła nabierać kształtu nowa forma rządów łącząca w sobie brutalność i pogardę dla prawa. By umocnić swą władzę, naziści rozpisawszy na 5 marca nowe wybory, używali wszelkich metod propagandowych, jakimi dysponowali, by zapewnić sobie zwycięstwo. 27 lutego - na tydzień przed wyborami - hitlerowcy podpalili gmach parlamentu (Reichstag) i oskarżyli o ten czyn komunistów. W głosowaniu partia nazistowska NSDAP zdobyła 17,8 milionów głosów (czyli ok. 48%) i wprowadziła 288 deputowanych. Naziści - odkąd zdelegalizowali partię komunistyczną (KPD) - zaczęli prześladować socjaldemokratów (SPD) i ruch związkowy, a niebawem osobami o poglądach lewicowych zapełniły się pierwsze obozy koncentracyjne. W międzyczasie, dzięki wsparciu prawicy, nadal rosły wpływy Hitlera w parlamencie. 24 marca Hitler wydał prawo, uchwalone przez parlament, które scedowało na jego osobę całą władzę w państwie na okres czterech lat, bez konieczności konsultowania swych poczynań z parlamentem. Od tej chwili zaczęło się otwarte prześladowanie Żydów, którzy zaczęli dołączać do przetrzymywanych w obozach koncentracyjnych socjaldemokratów i komunistów. Hitler - kierowany żądzą zdobycia władzy absolutnej - pogwałcił międzynarodowe uzgodnienia z 1918 r., które nakładały ograniczenia na niemieckie zbrojenia. Niemiecki wyścig zbrojeń nabrał rozpędu. Taka była sytuacja na światowej scenie politycznej, gdy zaczęły być rozpuszczane pogłoski o nie całkiem naturalnych zgonach w ZSRR.


Ukraina jako terytorium niemieckie

U boku Hitlera stał minister propagandy Joseph Goebbels, który miał za zadanie wpajać niemieckiemu społeczeństwu nazistowskie rojenia. Rojenia o rasowo czystych ludziach żyjących w Wielkich Niemczech - państwie, gdzie przestrzeni życiowej (Lebensraum) jest pod dostatkiem. Część tego obszaru, leżąca dość daleko na wschód od "rdzennych" Niemiec i mająca o wiele większą niż one powierzchnię, winna być przez nie podbita i inkorporowana. Już w 1925 w Mein Kampf Hitler wskazał na Ukrainę jako niezbędny element owej niemieckiej "przestrzeni życiowej". Wraz z innymi rejonami wschodnioeuropejskimi miała należeć do narodu niemieckiego, zatem do zadań owych "czystych rasowo" osobników należeć powinno jej wykorzystywanie we "właściwy" sposób. Zgodnie z brunatną propagandą, oręż nazistów miał wyzwolić te obszary, żeby uczynić tam miejsce dla niemieckiej rasy panów. Z niemiecką technologią i przedsiębiorczością, Ukraina miała zostać przekształcona w region produkujący zboże dla Niemców. Najpierw jednak Niemcy musieli wyzwolić Ukrainę od jej populacji - "podludzi", którzy w myśl nazistowskiej propagandy mieli pracować w niemieckich domach, fabrykach i na polach - gdziekolwiek potrzebowałaby ich niemiecka gospodarka.

Podbój Ukrainy i innych obszarów ZSRR był niemożliwy bez podboju ZSRR, do którego trzeba było się należycie przygotować. W tym celu nazistowskie ministerstwo propagandy, kierowane przez Goebbelsa, rozpoczęło kampanię dotyczącą rzekomego ludobójstwa na Ukrainie popełnionego przez bolszewików. Oskarżyło Stalina o celowe wywołanie głodu, by zmusić chłopów do zaakceptowania socjalistycznej polityki. Nazistowska kampania dążyła do przygotowania światowej opinii publicznej na "wyzwolenie" Ukrainy przez wojska niemieckie. Mimo ogromnych starań i opublikowania niektórych niemieckich tekstów propagandowych przez brytyjską prasę, nazistowska hucpa nie była zbyt owocna na szczeblu międzynarodowym. To oczywiste, że Hitler i Goebbels potrzebowali pomocy w rozpowszechnianiu swych oszczerczych pogłosek o ZSRR. Taką pomoc znaleźli w Stanach Zjednoczonych.


William Hearst - przyjaciel Hitlera

William Randolph Hearst był multimilionerem, który pospieszył nazistom z pomocą w ich wojnie psychologicznej przeciwko ZSRR. Hearst był amerykańskim magnatem prasowym, zwanym nie bez powodu ojcem prasy brukowej. Karierę zaczął w 1885 jako redaktor gazety, gdy jego rodzic George Hearst - milioner, który zbił fortunę na przemyśle kopalnianym, senator i potentat prasowy w jednej osobie - powierzył mu San Francisco Daily Examiner.

Taki był początek prasowego imperium Hearsta, które wywarło znaczący wpływ na życie i myślenie obywateli USA. Po śmierci ojca, William sprzedał odziedziczone udziały w spółkach kopalnianych, a uzyskany kapitał zainwestował w branżę dziennikarską. Jego pierwszym nabytkiem był New York Morning Yournal - czasopismo z tradycjami, przekształcone przez Hearsta w zwykłą bulwarówkę. Za niusy gotów był zapłacić każdą cenę, a gdy brakowało okropieństw i przestępstw do opisania, jego fotografom i reporterom wypadało je samym zaaranżować. Oto, co cechowało tzw. żółtą prasę (którym to mianem Amerykanie określali brukowce): kłamstwa i ukartowane wypadki podane jako prawda.

Owe łgarstwa Hearsta uczyniły go bajecznie bogatą i ważną postacią w świecie prasy. W 1935 był jednym z najzamożniejszych ludzi na Ziemi z majątkiem szacowanym na 200 milionów dolarów. Po nabyciu Morning Journal, Hearst ruszył w Stany Zjednoczone, by kupować i zakładać coraz to nowe dzienniki i tygodniki. W latach 40. posiadał 25 dzienników, 24 tygodniki, 12 stacji radiowych, dwie światowe agencje informacyjne, wytwórnię filmową Cosmopolitan i wiele innych... W 1948 kupił jedną z pierwszych amerykańskich stacji telewizyjnych BWAL-TV z Baltimore. Czasopisma Hearsta rozchodziły się dziennie i 13-milionowym nakładzie i docierały do 40 milionów czytelników. Niemal 1/3 dorosłych mieszkańców USA zapoznawała się każdego dnia z gazetami Hearsta. Ponadto kolejne miliony ludzi otrzymywały informacje z jego prasy za pośrednictwem jego serwisów informacyjnych oraz filmów i serii czasopism przekładanych na lokalne języki i publikowanych w olbrzymich ilościach na całym świecie. Podane liczby ukazują, jak ogromny wpływ miało przez wiele lat imperium Hearsta na amerykańskich, a co więcej na światowych polityków. Przejawiało się to nie tylko sprzeciwem wobec udziału USA w II Wojnie Światowej po stronie Związku Radzieckiego, ale i wspieraniem antykomunistycznego polowania na czarownice w Stanach Zjednoczonych w latach 50. XX wieku.

Poglądy Hearsta były reakcyjne, nacjonalistyczne i antykomunistyczne. Jego polityka była radykalnie prawicowa. W 1934 udał się do III Rzeszy, gdzie został przyjęty przez Hitlera jako gość i przyjaciel. Po tej podróży, czasopisma Hearsta stały się jeszcze bardziej reakcyjne, zawsze zawierały artykuły skierowane przeciwko socjalizmowi, Związkowi Radzieckiemu, a w szczególności przeciw Stalinowi. Hearst próbował również zaprząc swe szmatławce do celów jawnej nazistowskiej propagandy, publikując cykl artykułów Goeringa. Jednak protesty czytelników zmusiły go do zaprzestania wydawania takich wypocin i do wycofania ich z obiegu.

Po wizycie u Hitlera, brukowce Hearsta zapełniły się rewelacjami o strasznych wydarzeniach w Kraju Rad: morderstwach, ludobójstwie, niewolnictwie, rządzących opływających w luksusy i ludziach cierpiących głód. Wszystkie te newsy były niemal co dzień drukowane wielką czcionką jako najważniejsze wiadomości.

Owe materiały były dostarczane Hearstowi przez... Gestapo. Na czołówkach gazet często pojawiały się karykatury i sfałszowane zdjęcia przedstawiające sytuację w ZSRR oraz Stalina stylizowanego na mordercę dzierżącego w dłoni nóż. Nie zapominajmy, że te artykuły były czytane każdego dnia przez 40 milionów ludzi w samym tylko USA i miliony w innych państwach.


Mit o głodzie na Ukrainie

Jedna z pierwszych kampanii prasowych Hearsta przeciwko ZSRR obracała się wokół zagadnienia milionów, które rzekomo zmarły w wyniku głodu na Ukrainie. Owa nagonka zaczęła się 18 lutego 1935 od zamieszczonego w Chicago American artykułu: "6 milionów ludzi umiera z głodu w ZSRR". Korzystając z materiałów dostarczanych przez hitlerowskie Niemcy, William Hearst - magnat prasowy i sympatyk nazizmu - zaczął publikować sfabrykowane historie o bolszewickim ludobójstwie, które pociągnęło za sobą miliony zamorzone głodem na Ukrainie. Prawda przedstawiała się jednak zupełnie inaczej. W ZSRR na początku lat 30. miała w rzeczywistości miejsce wielka walka klasowa, podczas której ubodzy bezrolni chłopi powstali przeciwko kułakom. Owa walka rozpoczęła zmagania o przeprowadzenie kolektywizacji i utworzenie kołchozów (spółdzielczych gospodarstw rolnych).

Ta wielka walka klasowa, w którą było bezpośrednio bądź pośrednio zaangażowanych około 120 milionów chłopów, z pewnością zdestabilizowała produkcję rolną i skutkowała niedoborami żywności w niektórych rejonach kraju. Niedostateczna ilość jedzenia bardzo osłabiła społeczeństwo, co znalazło swój wyraz we wzroście zachorowań na choroby zakaźne. Choroby, które niestety zbierały w owym czasie swe ponure żniwo na całym świecie. Pomiędzy rokiem 1918 a 1920, pandemia grypy hiszpanki uśmierciła w USA i krajach europejskich 20 milionów ludzi, lecz nikt nie posłużył się tym faktem, by oskarżyć rządy owych państw o wymordowanie swych obywateli. Tylko dzięki wytwarzaniu penicyliny podczas ostatniej wojny i późniejszemu szerokiemu zastosowaniu tego antybiotyku, stało się możliwe opanowanie bakteryjnych chorób epidemicznych. Lekarstwo to nie było jednak powszechnie dostępne przed końcem lat 40-tych XX wieku.

Artykuły stwierdzające śmierć milionów mieszkańców radzieckiej Ukrainy - rzekomo zagłodzonych przez komunistów - obfitowały w zdjęcia i drastyczne szczegóły. Prasa Hearsta zwykła używać wszystkich dostępnych środków, by jej łgarstwa uznano za prawdę. I dopięła swego, nastrajając opinię publiczną państw kapitalistycznych przeciwko ZSRR. Takie było pochodzenie pierwszego wielkiego mitu, który wykreował miliony domniemanych ofiar głodu w ZSRR. Na fali protestów przeciwko "wywołanemu przez bolszewików" głodowi, przetaczających się przez zachodnią prasę, nikt nie był zainteresowany w wysłuchaniu radzieckich dementi i dokładnym przyjrzeniu się kłamstwom prasy Hearsta. Taki stan rzeczy obowiązywał aż do roku 1987! Przez ponad pół wieku kilka pokoleń ludzi z całego globu karmionych było stekiem bzdur, mającym przedstawiać w złym świetle socjalizm w ZSRR.


Imperium prasowe Hearsta w roku 1998

William Hearst zmarł w 1951 w swoim domu w Beverly Hills w Kalifornii. Pozostawił po sobie imperium medialne, które po dziś dzień kontynuuje szerzenie na całym świecie reakcyjnej propagandy. Hearst Corporation jest jednym z największych współczesnych przedsiębiorstw, obejmuje ponad 100 mniejszych zakładów i zatrudnia 15 tys. ludzi. Obecnie w jego skład wchodzą gazety, magazyny, książki, radio, stacje telewizyjne, telewizja kablowa, agencje informacyjne i multimedia.


52 lata przed wyjściem prawdy na jaw

Kampania dezinformacyjna poświęcona Ukrainie nie odeszła wraz z pokonanymi w II Wojnie Światowej Niemcami hitlerowskimi. Nazistowskie kłamstwa zostały podchwycone przez CIA i MI5, co zagwarantowało tym konfabulacjom poczesne miejsce w wojnie propagandowej przeciwko ZSRR. Antykomunistyczna nagonka rozpętana przez McCarthy'ego również bazowała na bajkach o milionach ofiar głodu na Ukrainie. W 1953 wydano w USA książkę na ten temat, zatytułowaną "Ciemne sprawki Kremla", sfinansowaną przez ukraińskich uchodźców. A co to byli za "uchodźcy"? Nazistowscy kolaboranci, którym rząd amerykański udzielił azylu politycznego, przedstawiając ich światu jako "demokratów".

Wraz z wyborem Reagana na prezydenta i rozpoczęciem antykomunistycznej krucjaty lat 80., odżyła propaganda o milionach, które "zmarły z głodu na Ukrainie". W 1984 doktor Ewald Ammende z Harvardu napisał książkę "Życie ludzkie w Rosji", powtarzającą wszystkie fałsze wyprodukowane przez prasę Hearsta w 1934. Tak więc w roku 1984 odgrzane nazistowskie kłamstwa miały się świetnie, tym razem pielęgnowane pod opiekuńczymi skrzydełkami amerykańskiego uniwersytetu. Ale na tym nie koniec. W roku 1986 ukazała się jeszcze inna książka - "Żniwa smutku" - autorstwa byłego funkcjonariusza brytyjskich tajnych służb, Roberta Conquesta (obecnie profesora na Uniwersytecie Stamforda w Kalifornii). Za pracę nad tą publikacją Conquest zainkasował 80 tysięcy dolarów od Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. Tej samej, która w 1986 sfinansowała film "Żniwa rozpaczy", oparty na materiałach podanych przez Conquesta. Przez ten czas propaganda podwyższyła liczbę "ofiar głodu na Ukrainie" do 15 milionów!

Niemniej jednak informacje o milionach ofiar głodu rozpowszechniane przez prasę Hearsta a następnie powtarzane w książkach i filmach, były całkowicie fałszywe. Kanadyjski dziennikarz Douglass Tottle skrupulatnie naświetlił te kłamstwa w pracy "Oszustwa, głód i faszyzm - mit ukraińskiego ludobójstwa od Hitlera po Harvard" opublikowanej w 1987 w Toronto. Dowiódł między innymi, że użyte przez propagandę materiały fotograficzne - m.in. przerażające zdjęcia głodujących dzieci - zostały żywcem wyjęte z publikacji z roku 1922, czyli okresu, gdy miliony ludzi naprawdę zmarły w wyniku głodu bądź działań wojennych, gdyż osiem wrogich armii najechało na Rosję Radziecką podczas wojny domowej. Douglas Tottle przeciwstawił fakty relacjom o "głodzie" roku 1934 i zdemaskował kłamstwa publikowane w prasie Hearsta. Jedynym dziennikarzem, który przez naprawdę długi czas wysyłał reportaże i fotografie z rejonów przypuszczalnie dotkniętych głodem był Thomas Walker - człowiek, który nigdy nawet nie postawił stopy na Ukrainie, a w stolicy Kraju Rad zabawił zaledwie 5 dni. Ujawnił to Louis Fisher - moskiewski korespondent amerykańskiej gazety "The Nation". Fisher napisał również, że dziennikarz M. Parrot - rzeczywisty korespondent prasowy Hearsta w Moskwie - wysłał swemu szefowi reportaże, które nigdy nie zostały opublikowane, a dotyczące obfitych radzieckich zbiorów w roku 1933 i szczególnych osiągnięć Ukrainy w tym zakresie. Tottle udowadnia, że dziennikarz, który napisał reportaże z rzekomo dotkniętej głodem Ukrainy - "Thomas Walker" - tak naprawdę nazywał się Robert Green i był poszukiwanym zbiegiem z więzienia stanowego w Kolorado! Ów Walker (vel Green) został po powrocie do USA aresztowany i doprowadzony przed oblicze sądu, gdzie przyznał, że nigdy nie był na Ukrainie. Wszystkie kłamstwa o milionach zmarłych w wyniku wywołanego przez Stalina głodu w latach 30., zostały zdemaskowane dopiero w 1987 roku! Hearst, naziści, agent Conquest i inni, oszukali swymi łgarstwami miliony ludzi. Również dziś te historyjki są powtarzane w nowo wydawanych publikacjach, których autorzy działają w interesie prawicy.

Prasa Hearsta, mając pozycję monopolisty w wielu stanach USA i posiadając agencję informacyjne na całym świecie, była wielką tubą Gestapo. W świecie zdominowanym przez kapitał monopolistyczny, okazało się przekształcenia nazistowskich łgarstw w "prawdy objawione" rozpowszechniane przez niezliczone środki masowego przekazu. Gdy gestapo przestało istnieć, brudna propaganda wojny przeciwko ZSRR została mimo wszystko zachowana, aczkolwiek z nowym patronem w postaci CIA. Antykomunistyczne nagonki w amerykańskiej prasie ani na moment nie osłabły. Interes funkcjonował tak jak zwykle, tyle że najpierw zgodnie z życzeniami Gestapo, a teraz - CIA.


Robert Conquest w sercu mitu

Ów tak obficie cytowany w prasie prawdziwy piewca burżuazji, zasługuje w tym punkcie na szczególną uwagę. Robert Conquest jest jednym z dwóch autorów, którzy napisali najwięcej o milionach zmarłych w ZSRR. Jest też w rzeczywistości wytwórcą wszystkich tych mitów i kłamstw o Kraju Rad, rozpowszechnianych od II Wojny Światowej. Conquest znany jest przede wszystkim ze swych książek "Wielki terror" (1969) i "Żniwa smutku" (1986). Pisał o rzeszach ofiar głodu, obozów pracy i procesów sądowych lat 1936-38, mając za źródła informacje dostarczane przez ukraińskich przymusowych emigrantów żyjących w USA i należących do prawicowych ugrupowań. Ludzi, którzy kolaborowali z nazistami podczas II Wojny Światowej. Wielu "bohaterów" Conquesta to znani zbrodniarze wojenni, którzy brali udział w ludobójstwie dokonanym na ukraińskich Żydach w 1942 r. Jeden z tych "bohaterów" - Mykoła Łebed - był po wojnie poszukiwany jako zbrodniarz wojenny. Łebed stał na czele lwowskich organów bezpieczeństwa w czasie hitlerowskiej okupacji i kierował potwornymi prześladowaniami ludności żydowskiej, które miały miejsce w 1942. W 1949 CIA przeniosło Łebedia do USA, gdzie pracował w charakterze źródła dezinformacji.

Styl książek Conquesta odznacza się fanatycznym i pełnym nienawiści antykomunizmem. W książce z 1969 r. szacuje liczbę ofiar głodu w ZSRR lat 1932-33 na od 5 do 6 milionów, z czego połowa przypada na Ukrainę. Jednak w 1983, podczas reaganowskiej antykomunistycznej krucjaty, Conquest wydłuża czas głodu do 1937 r. i zwiększa liczbę jego ofiar do 14 milionów! Za owe stwierdzenia został odpowiednio wynagrodzony: W 1986 r. Ronald Reagan polecił mu stworzyć materiały do kampanii prezydenckiej, które przygotowałyby naród amerykański na radziecką inwazję. Tekst zagadnienia: "Co robić, gdy przyjdą Ruscy - podręcznik przetrwania". Dziwnie brzmiące słowa w ustach profesora historii.

W tym wszystkim nie ma tak naprawdę nic dziwnego, zważywszy, że pochodzi to od człowieka, który całe życie poświęcił kłamstwom i manipulacjom wymierzonym w ZSRR i Stalina - najpierw jako tajny agent, następnie jako pisarz i profesor na kalifornijskim Uniwersytecie Stamforda. Przeszłość Conquesta została wyeksponowana przez The Guardian z 27 stycznia 1978 w artykule, który zidentyfikował go jako byłego agenta w departamencie dezinformacji Brytyjskich Tajnych Służb (BSS) tzn. Departamencie Badania Informacji (IRD). Sekcja IRD została założona w 1947 (pierwotnie nazwano ją Biurem Informacji ds. Komunistycznych) i jej głównym celem było zwalczanie wpływów komunistów na świecie przez podsuwanie rozmaitych historyjek politykom, dziennikarzom i innym prominentom wpływającym na opinię publiczną. Zakres działalności IRD wykraczał poza granice Wielkiej Brytanii. Gdy w 1977 Departament formalnie rozwiązano, w rezultacie ujawnienia jego zaangażowania po stronie prawicy, wyszło na jaw, że w samej tylko Wlk. Brytanii ponad stu najbardziej znanych żurnalistów utrzymywało kontakty z IRD, która regularnie dostarczała im materiały do reportaży. Było to rutynowe w kilku brytyjskich gazetach, takich jak Financial Times, The Times, Economist, Daily Mail. Daily Mirror, The Express, The Guardian itd. Fakty ujawnione przez The Guardian dają nam więc wgląd w to, na jaką skalę tajne służby próbowały manipulować opinią publiczną za pośrednictwem wiadomości prasowych.

Conquest pracował dla IRD od chwili jej powstania do aż do 1956 r. Działalność Conquesta przyczyniła się do stworzenia tzw. czarnej historii ZSRR - wyssanych z palca opowiastek prezentowanych jako fakty i rozpowszechnianych wśród dziennikarzy oraz innych ludzi, mających wpływa na opinię publiczną. Robert Conquest - po tym, jak oficjalnie opuścił IRD - kontynuował pisanie książek inspirowanych przez IRD i wspieranych przez tajne służby. Jego książka "Wielki terror" - podstawowa lektura prawicy dotycząca walki o władzę nad Związkiem Radzieckim w roku 1937 - była w istocie powtórzeniem tekstów napisanych przez niego podczas pracy dla tajnych służb. Książkę skończył pisać i opublikował z pomocą IRD. Trzecie wydanie rozeszło się nakładem wydawnictwa Praeger, specjalizującego się w publikowaniu literatury opierającej się na źródłach dostarczanych przez CIA.

Książka Conquesta została przeznaczona do rozpowszechniania wśród "pożytecznych idiotów" w rodzaju profesorów uniwersyteckich i osób pracujących w prasie, radiu i telewizji. Miało to zapewnić, że kontynuowane będzie rozsiewanie kłamstw wśród szerokich mas ludności. Conquest po dziś dzień pozostaje dla prawicowych historyków najważniejszym źródłem materiałów o ZSRR.


Aleksander Sołżenicyn

Inną osobą łączoną zawsze z książkami i artykułami o domniemanych milionach, które straciły wolność lub życie w ZSRR jest Rosjanin Aleksander Sołżenicyn, który w kapitalistycznym świecie zdobył sławę u schyłku lat 60-tych książką "Archipelag Gułag". Sam został w 1946 r. skazany na 8 lat obozu pracy za działalność kontrrewolucyjną polegającą na dystrybucji antyradzieckiej propagandy. Zdaniem Sołżenicyna można było uniknąć wojny z nazistami, gdyby rząd radziecki poszedł na kompromis z Hitlerem. Pisarz oskarżał również władzę radziecką i Stalina o to, że byli gorsi niż Hitler, patrząc na to z punktu widzenia potwornych następstw wojny dla ludzi radzieckich. Jako, że Sołżenicyn nie ukrywał swych nazistowskich sympatii, został skazany za zdradę.

Wydawanie swych książek rozpoczął jeszcze w ZSRR, korzystając z przyzwolenia i pomocy Nikity Chruszczowa. Pierwsza publikacja - "Dzień z życia Iwana Denisowicza" - opowiada o życiu więźnia. Chruszczow posłużył się tekstami Sołżenicyna do walki z socjalistycznym dziedzictwem Stalina. W 1970 r. za "Archipelag Gułag" Sołżenicyna uhonorowano literacką nagrodą Nobla. Po tym wydarzeniu, jego książki zaczęły się ukazywać w wielkiej ilości egzemplarzy w krajach kapitalistycznych, a ich autor stał się jednym z najcenniejszych instrumentów imperializmu w walce przeciwko socjalizmowi w ZSRR. Jego teksty o obozach pracy umożliwiły propagandzie dodanie kolejnych milionów do liczby tych, którzy przypuszczalnie ponieśli śmierć w Związku Radzieckim. Książki Sołżenicyna były prezentowane w kapitalistycznych mass mediach jako oparte na faktach. W 1974 r. pisarz zrzekł się obywatelstwa radzieckiego i przeniósł się do Szwajcarii, a potem do USA. Burżuazyjna prasa zaczęła przedstawiać go jako największego bojownika o wolność i demokrację. Jego brunatne ciągotki były przez propagandę wojny przeciwko socjalizmowi kwitowane jako nic nie znaczące.

W USA Sołżenicyn był często zapraszany do przemawiania na ważnych spotkaniach. Był np. głównym mówcą na kongresie związków zawodowych AFL-CIO w 1975 r. 15 lutego tegoż roku poproszono go o wygłoszenie wykładu wobec amerykańskiego Senatu o sytuacji międzynarodowej. Wystąpienia Sołżenicyna były pełne agresji, prowokacyjnej agitacji, krzyków i propagandy najbardziej reakcyjnego sortu. Wzywał między innymi do ponownego najazdu na Wietnam, po tym jak ów kraj odniósł zwycięstwo w wojnie wyzwoleńczej z USA. Co więcej, po ponad czterech dekadach faszyzmu w Portugalii, gdy w 1974 r. władzę w wyniku rewolucji ludowej objęli lewicowi oficerowie, Sołżenicyn zaczął w interesie USA propagować konieczność interwencji wojskowej w Portugalii, który w przeciwnym razie - jego zdaniem - mógłby przystąpić do Układu Warszawskiego. W swoich przemówieniach zawsze ubolewał nad faktem wyzwolenia afrykańskich kolonii Portugalii.

Lecz jest oczywiste, że sednem przemówień Sołżenicyna zawsze była brudna wojna przeciwko socjalizmowi i rzucanie oskarżeń: od domniemanych egzekucji milionów ludzi w ZSRR aż po domniemane uwięzienie dziesiątków tysięcy Amerykanów w Północnym Wietnamie! Ten pomysł Sołżenicyna z Amerykanami sprowadzonymi jakoby do roli niewolników stał się inspiracją dla filmów o wojnie wietnamskiej z udziałem Rambo. Amerykańscy dziennikarze wzywający do pokoju między obydwoma krajami zostali przez Sołżenicyna wskazani jako potencjalni zdrajcy.

Sołżenicyn szerzył też propagandę w interesie intensyfikacji amerykańskich zbrojeń przeciwko Związkowi Radzieckiemu, który - jak zapewniał noblista - był 5-7 razy bardziej zasobny w czołgi i samoloty niż USA Zaś w broń atomową: dwu, trzy, a nawet pięciokrotnie - twierdził Sołżenicyn. Jego wystąpienia na temat ZSRR reprezentują głos skrajnej prawicy. Lecz on sam o wiele bardziej zbliżył się do prawicy publicznym popieraniem faszyzmu.


Poparcie dla faszyzmu Franco

Po śmierci Franco w 1975 r. hiszpański reżim faszystowski zaczął tracić kontrolę nad sytuacją polityczną i na początku roku 1976 wydarzenia w Hiszpanii przykuły uwagę światowej opinii publicznej. W kraju miały miejsce strajki i demonstracje z żądaniem przywrócenia swobód obywatelskich, zaś następca Franco - król Juan Carlos - zmuszony był chcąc nie chcąc prowadzić ostrożną politykę liberalizacji w celu uspokojenia nastrojów społecznych.

W tak ważnym momencie dla politycznych dziejów Hiszpanii, Sołżenicyn zawitał do Madrytu i w sobotnią noc 20 marca, w porze największej oglądalności, udzielił wywiadu dla programu Directisimo (polecam lekturę gazet hiszpańskich "ABC" oraz "Ya" z 21 marca 1976 r.). Mimo że dano mu okazję wcześniejszego zapoznania się z pytaniami, gość wykorzystał tę okazję do wygłoszenia wszelakich rodzajów reakcyjnych wypowiedzi. Jego intencją nie było wsparcie królewskich tzw. środków liberalizacyjnych. Wręcz przeciwnie! Sołżenicyn ostrzegł przed demokratycznymi reformami. W wywiadzie telewizyjnym stwierdził, że 110 milionów Rosjan poniosło śmierć jako ofiary socjalizmu. Porównał "niewolnictwo, jakiemu poddano ludzi radzieckich" z "wolnością, jaka przysługuje w Hiszpanii". Sołżenicyn oskarżył również "postępowe koła utopistów" o prowadzenie Hiszpanii ku dyktaturze. Przez "postępowe" rozumiał ogół demokratycznej opozycji, niezależnie, czy byli to liberałowie, socjaldemokraci czy komuniści. Sołżenicyn rzekł: "Ubiegłej jesieni światowa opinia publiczna zmartwiła się losem hiszpańskich terrorystów (tzn. antyfaszystów hiszpańskich skazanych na śmierć przez reżim Franco). Postępowa opinia publiczna bez przerwy domaga się demokratycznych reform politycznych, wspierając jednocześnie akty terroryzmu (...). Czy ci, którzy usiłują dokonać gwałtownych reform demokratycznych, zdają sobie sprawę z tego, co może się wydarzyć jutro lub pojutrze? Może jutro w Hiszpanii będzie demokracja, ale czy wtedy pojutrze da się uniknąć przekształcenia demokracji w totalitaryzm?". Na ostrożne pytanie dziennikarzy, czy takie wypowiedzi nie będą postrzegane, jako wsparcie dla rządów tych krajów, w których nie ma wolności, Sołżenicyn odparł: "Znam tylko jedno miejsce, gdzie nie ma wolności. Jest to Rosja". Oświadczenie pisarza w hiszpańskiej telewizji było bezpośrednim poparciem dla hiszpańskiego faszyzmu - ideologii, którą wspierał aż do śmierci.

Jest to jeden z powodów, dla którego po 18-stu latach od swej przymusowej emigracji do USA, Sołżenicyn zaczął znikać z widoku publicznego, odrobinkę mniej wspierany przez kapitalistyczne rządy. Dla burżuazji możność wykorzystania w brudnej wojnie przeciwko socjalizmowi takiego człowieka jak Sołżenicyn, jawiła się jako dar niebios. Wszystko jednak ma swoje granice.

W nowej, kapitalistycznej Rosji, tym co determinuje wsparcie Zachodu dla ugrupowań politycznych, jest po prostu możliwość robienia dobrego biznesu i osiągania wysokich zysków pod opiekuńczymi skrzydełkami tychże grup. Faszyzm jako alternatywny reżim polityczny dla Rosji nie jest uważany za korzystny dla biznesu. Dlatego też polityczne zamierzenia Sołżenicyna odnośnie Rosji pozostają martwą literą tak długo jak Zachód interesuje się tym krajem. Tym, czego pragnie Sołżenicyn dla Rosji jest powrót autorytarnego carskiego reżimu idącego ręka w rękę z tradycyjną rosyjską cerkwią prawosławną. Nawet najbardziej aroganckim imperialistom nie uśmiecha się wspieranie głupoty o takim natężeniu. Miłośników Sołżenicyna na Zachodzie można znaleźć co najwyżej wśród zakutych łbów radykalnej prawicy.


Naziści, policja i faszyści

Oto więc ci, którzy najbardziej zasługują na miano dostawców burżuazyjnych mitów: nazista William Hearst, tajny agent Robert Conquest i faszysta Aleksander Sołżenicyn. Conquest grał pierwsze skrzypce, odkąd kapitalistyczne media z całego świata posłużyły się jego informacjami, jego rewelacje stały się nawet podstawą do zakładania całych wydziałów na niektórych uniwersytetach. Praca Conquesta jest bez wątpienia znakomitym przykładem policyjnej dezinformacji. W latach 70. otrzymał on ogromną pomoc od Sołżenicyna i pomniejszych kreatur w rodzaju Andrieja Sacharowa i Roja Miedwiediewa. Ponadto pojawiło się na świecie mnóstwo ludzi, którzy - hojnie opłacani przez burżuazyjną prasę - poświęcili się spekulacjom odnośnie liczby zmarłych i uwięzionych w ZSRR. W rzeczywistości jednak ostatecznie obnażono prawdziwe oblicze tych fałszerzy historii. Wydany przez Gorbaczowa nakaz otwarcia archiwów Partii do celów badań historycznych okazał się mieć nieprzewidziane konsekwencje...


Archiwa demaskują kłamstwa propagandy

Spekulacje o milionach zmarłych w ZSRR to część brudnej wojny propagandowej prowadzonej przeciwko temu państwu. Dlatego też zaprzeczenia i wyjaśnienia strony radzieckiej nigdy nie były brane na poważnie, ani nie znaleziono dla nich miejsca w burżuazyjnej prasie. Mało tego! Były ignorowane, podczas gdy "specjaliści" opłacani przez kapitał znajdowali tyle miejsca, ile tylko chcieli na szerzenie swych kłamstw. A cóż to były za kłamstwa! To, co Conquest i inni "krytycy" ogłosili wszem i wobec za miliony zmarłych i uwięzionych, okazało się rezultatem fałszywych przybliżeń statystycznych i metod oceniania pozbawionych podstawy naukowej.


Oszukańcze metody "przyniosły" miliony zgonów

Conquest, Sołżenicyn. Miedwiediew i inni użyli statystyk opublikowanych w ZSRR, na przykład narodowych spisów ludności, do których dodali przypuszczalny wzrost populacji, nie biorąc pod uwagę sytuacji w kraju. W ten oto sposób doszli do konkluzji, jak wiele osób winno być w kraju pod koniec każdego roku. Ludzie, których "brakuje", zostali zdaniem badaczy ukatrupieni lub uwięzieni z winy... socjalizmu. Metoda jest prościutka, tym niemniej całkowicie błędna. Ten typ rewelacji odnoszących się do tak istotnych wydarzeń politycznych nigdy nie zostałby zaakceptowany, gdyby dotyczył świata zachodniego. Ba! Wtedy profesorowie i historycy nie kryliby słów oburzenia przeciwko takim fabrykacjom. Ale jeśli obiektem przekłamań był ZSRR, owa metoda była uważana za godną uznania. Jedną z przyczyn było rzecz jasna to, że tacy ludzie cenili swój awans zawodowy o wiele bardziej niż zawodową etykę.

Jakie były końcowe wnioski "krytyków" przedstawione w liczbach? Według Roberta Conquesta (wyliczenia z 1961 r.) ofiarą głodu w ZSRR na początku lat 30. padło 6 milionów osób. Tę liczbę podkręcił w 1986 r. do 14 milionów. Odnośnie obozów pracy gułagu, agent sądzi, że trzymano tam 5 milionów więźniów. I to w roku 1937, przed rozpoczęciem czystki w partii, armii i aparacie państwowym. Po rozpoczęciu czystek przybyło dodatkowo 7 milionów więźniów, co dałoby łącznie 12 milionów więźniów gułagu w roku 1939! Ale te 12 milionów Conquest zalicza jako samych tylko więźniów politycznych. W obozach pracy znajdowali się też pospolici przestępcy, którzy jego zdaniem byli o wiele liczniejsi niż więźniowie polityczni. Uważa zatem, że liczba więźniów radzieckiego gułagu waha się w granicach 25-30 milionów ludzi.

Znowuż według Conquesta, milion więźniów politycznych stracono między 1937 a 1939 rokiem, zaś kolejne dwa miliony zamorzono głodem. Całkowity rezultat czystek wynosi więc jakoby 9 milionów, z czego 3 miliony zmarły w więzieniu. Poddał te dane rzecz jasna "statystycznej poprawce", co pozwoliło mu sformułować wniosek, że bolszewicy zabili między 1930 a 1950 rokiem nie mniej niż 12 milionów więźniów politycznych. Dodając te dane z liczbą "ofiar głodu" lat 30-tych, oskarża komunistów o śmierć 26 milionów ludzi. W jeden ze swych ostatnich manipulacji statystyką, Conquest przekonuje, że w 1950 w ZSRR znajdowało się 12 milionów więźniów politycznych.

Aleksander Sołżenicyn używał mniej więcej tych samych metod statystycznych co Conquest. Jednak w oparciu o te pseudonaukowe metody, bazując na odmiennych przesłankach, doszedł do jeszcze skrajniejszych wniosków. Przyjął szacunki poprzednika o 6 milionach zgonów wywołanych głodem lat 1932-33. Niemniej jednak, w miarę rozwijania się czystek lat 1936-39, jego zdaniem, każdego roku traciło życie co najmniej milion osób. Sołżenicyn mówi nam w podsumowaniu, że począwszy od kolektywizacji rolnictwa a na śmierci Stalina skończywszy, komuniści zabili w ZSRR 66 milionów ludzi. Przede wszystkim obarcza on rząd radziecki winą za śmierć 44 milionów Rosjan podczas II Wojny Światowej. Konkluzja pisarza jest taka, że "ofiarą socjalizmu padło 110 milionów Rosjan". Odnośnie więźniów obozów pracy, ich liczbę podaje jako 25 milionów (dla roku 1953).


Gorbaczow otwiera archiwa

Przedstawiona powyżej kolekcja fantastycznych danych, produkt sowicie opłaconej fabrykacji, pojawił się w burżuazyjnej prasie w latach 60-tych, zawsze przedstawiany jako fakty wynikające z zastosowania metody naukowej. Za tymi fabrykacjami czaiły się zachodnie tajne służby, zwłaszcza CIA i MI5. Wpływ mediów na opinię publiczną jest tak wielki, że te liczby nawet dziś są uważane za prawdziwe przez duże grupy ludności krajów zachodnich. Ta haniebna sytuacja uległa pogorszeniu. W samym ZSRR, gdzie Sołżenicyn i inni dobrze znani krytycy w rodzaju Andrieja Sacharowa i Roja Miedwiediewa nie znaleźliby nikogo, kto poparłby ich fantazje. Istotna zmiana miała miejsce w 1990 r. W otwartej przez Gorbaczowa nowej "wolnej prasie" wszystko, co było wrogie socjalizmowi, zostało okrzyknięte jako dobre. Z fatalnym skutkiem. Ruszyła niespotykana dotąd lawina spekulacji dotycząca liczby rzekomo zmarłych i uwięzionych za socjalizmu. Ale teraz wszystko to wymieszało się w jednej grupie dziesiątków milionów "ofiar" komunistów.

Histeria gorbaczowowskiej prasy uwypukliła łgarstwa Conquesta i Sołżenicyna. W tym samym czasie Gorbaczow na jej żądanie otworzył archiwa KC dla badań historycznych. Ma to w tej pogmatwanej opowieści kluczowe znaczenie z dwóch powodów: częściowo dlatego, że w archiwach można odkryć fakty rzucające nowe światło na prawdziwy przebieg wydarzeń. Lecz jeszcze ważniejsze jest to, że wszelkie dzikie spekulacje odnośnie liczby zabitych i represjonowanych głosiły, że uzyskałyby potwierdzenie w momencie upublicznienia dokumentów. Zarzekali się tak Conquest, Sołżenicyn, Miedwiediew i cała reszta. Lecz gdy zawartość archiwów ujrzała światło dzienne, a raporty z badań wykonanych na podstawie aktualnej dokumentacji doczekały się ogłoszenia, zaczęły się dziać bardzo dziwne rzeczy. W jednej chwili zarówno "wolna prasa" Gorbaczowa, jak i spekulujący - całkiem stracili zainteresowanie archiwami. Rezultaty badań prowadzonych w archiwach KC przez rosyjskich historyków (Ziemskowa, Dołgina i Ksljewnjuka), które zaczęły się ukazywać od 1990 r. w czasopismach naukowych przeszły bez echa. Kłóciły się bowiem z aktualnym "wysypem" ofiar na łamach tzw. wolnej prasy. Dlatego też ukazały się w niskonakładowych pismach naukowych, praktycznie nieznanych szerokiemu kręgu odbiorców. Takim raportom trudno było konkurować z prasową histerią i kłamstwami Conquesta i Sołżenicyna, stopniowo zyskującymi posłuch wśród wielu grup ludności byłego ZSRR. Również doniesienia rosyjskich uczonych dotyczące systemu karnego czasów stalinowskich były na Zachodzie kompletnie ignorowane, nie miały szans zagościć na czołówkach gazet i serwisów informacyjnych. Dlaczego?


Co pokazują rosyjskie badania

Badaniu radzieckiego systemu karnego poświęcono w raporcie prawie 9 tysięcy stron. Spośród wielu autorów opracowania, najsłynniejsi to W.N. Ziemskow, Dołgin i O.W. Ksljewnjuk. Ich pracę zaczęto publikować w roku 1990, a do 1993 została niemal całkiem ukończona i ukazała się prawie w całości. Sprawozdania przeniknęły do świadomości Zachodu w wyniku współpracy uczonych z wielu tamtejszych krajów. Jedna z prac ukazała się we francuskim piśmie "Le Historie" we wrześniu 1993 i napisana została przez Nicholasa Wertha - głównego badacza francuskiego ośrodka badań naukowych CNRS. Drugą natomiast opublikowało amerykańskie czasopismo "American Historical Review", a jej autorem był J. Arch Getty - profesor historii na Uniwersytecie Kalifornijskim (Riverside). Powstała we współpracy z G.T. Retterspornem (badaczem CRNS) oraz W.N. Ziemskowem z Instytutu Historii Rosji (część Rosyjskiej Akademii Nauk). Ukazujące się obecnie książki poświęcone tej tematyce są autorstwa wyżej wymienionych naukowców bądź innych członków tego samego zespołu badawczego. Zanim przejdziemy dalej, chciałbym zaznaczyć dla większej jasności i rozwiania wątpliwości, że żaden z uczonych zaangażowanych w te badania nie miał światopoglądu socjalistycznego. Wręcz przeciwnie. Ich zapatrywania są burżuazyjne i antysocjalistyczne (a u wielu z nich kompletnie reakcyjne). Podkreśliłem to, aby Czytelnik nie pomyślał sobie, że przedstawione poniżej dane są produktem jakiegoś "komunistycznego spisku".

Co się stało, że wyżej wspomniani badacze gruntownie naświetlili łgarstwa Conquesta, Sołżenicyna, Miedwiediewa i innych? Uczynili to wyłącznie ze względu na fakt, że nade wszystko cenią swą uczciwość zawodową i nie dają się kupić burżuazyjnej propagandzie. Rezultaty rosyjskich badań pozwalają udzielić odpowiedzi na bardzo dużo pytań o radziecki system karny. Najbardziej interesuje nas okres rządów Stalina, będący dla nas tematem do dyskusji. Zadamy szereg szczegółowych pytań i poszukamy odpowiedzi w periodykach "L'Historie" i "American Historical Review". To najlepsza droga do zainicjowania debaty o niektórych z najistotniejszych aspektów radzieckiego systemu karnego:

1) Co wchodziło w skład systemu karnego w w Związku Radzieckim?

2) Jak wielu więźniów obejmował (zarówno politycznych jak i nie-politycznych)?

3) Ilu ludzi zmarło w obozach pracy?

4) Ile osób skazano na śmierć przed rokiem 1953, a zwłaszcza podczas czystki lat 1937-38?

5) Jaka była średnia długość kary pozbawienia wolności?

Po udzieleniu odpowiedzi na te pięć pytań omówimy kary nałożone na dwie grupy najczęściej wymieniane w związku z zagadnieniem więźniów i zmarłych w ZSRR, a mianowicie kułaków skazanych w 1930 i kontrrewolucjonistów skazanych w latach 1936-38.


1) Obóz pracy w systemie karnym

Zacznijmy od kwestii radzieckiego systemu karnego.

Po 1930 składał się on z więzień, obozów pracy, kolonii pracy, specjalnych stref otwartych i zobowiązań do zapłaty grzywny. Każdy przebywający w areszcie śledczym trafiał na ogół do zwykłego więzienia. Zanim jednak tam trafił, śledztwo miało za zadanie ustalić, czy jest on niewinny - a tym samym może być wypuszczony na wolność, czy też czeka go proces. Oskarżonego sąd mógł uznać niewinnym (i uwolnić) lub winnym zarzucanych mu czynów. W tym drugim przypadku skazanego czekała grzywna, kara pozbawienia wolności, lub - bardzo rzadko - kara śmierci. Grzywnę określano procentowo biorąc pod uwagę wartość wynagrodzenia skazanego za dany czas. Ci, wobec których zasądzono karę pozbawienia wolności, trafić mogli do różnego rodzaju placówek, w zależności od popełnionego przestępstwa.

Do łagrów - obozów pracy - kierowano winnych poważnych przestępstw (zabójstwo, rozbój, gwałt, przestępstwo gospodarcze itp.) jak również dużą część skazanych za działalność kontrrewolucyjną. Pozostali skazani na karę pozbawienia wolności powyżej lat trzech również mogli być wysyłani do obozów pracy. Po spędzeniu tam pewnego czasu, więzień mógł być przeniesiony do kolonii pracy lub specjalnej otwartej strefy.

Obozy pracy obejmowały bardzo duży obszar, na którym więźniowie żyli i pracowali pod ścisłym nadzorem. Oczywiście nie można było dopuścić , aby stali się ciężarem dla społeczeństwa, stąd też obowiązek pracy - żadna osoba, by bez niej nie przetrwała. Dziś ktoś może sobie pomyśleć, że to było okropne. No ale cóż - tak się właśnie sprawy miały. W 1940 r. istniały 53 obozy pracy.

Kolonii pracy było 425 i stanowiły one o wiele mniejsze jednostki niż obozy pracy. Cechowały się mniej surowym reżimem i łagodniejszym nadzorem. Trafiali tam więźniowie z krótkimi wyrokami - ludzie, którzy popełnili mniej poważne przestępstwa bądź też dopuścili się przestępstw politycznych. Pracowali oni na wolności w fabrykach lub na gruntach będących własnością społeczną. W większości przypadków całość uzyskanego przez nich wynagrodzenia należała do nich i w tym zakresie więźniowie ci byli traktowani tak samo, jak każdy inny robotnik.

Specjalne otwarte strefy usytuowane były na ogół na obszarach rolniczych dla tych, którzy zostali wygnani (np. dla kułaków wywłaszczonych w czasie kolektywizacji). W owych strefach mogli się znaleźć również drobni kryminaliści lub przestępcy polityczni.


454 tysiące to nie 9 milionów

2) Drugie pytanie dotyczy tego, jak wielu było tam więźniów politycznych, a jak wielu pospolitych przestępców.

W pytaniu tym bierzemy pod uwagę przetrzymywanych w obozach pracy, koloniach pracy i i więzieniach (należy pamiętać, że kolonie pracy w większości przypadków wiązały się z jedynie częściową utratą wolności). Tabela dołączona do artykułu przedstawia dane z "Americal Historical Review", które obejmują okres około dwóch dekad, począwszy od 1934 r., gdy system karny został ujednolicono, aż do roku 1953, kiedy umarł Stalin.

Z tabeli można wysnuć szereg wniosków. Na początek możemy zestawić owe dane z podanymi przez Conquesta. Twierdzi on, że w 1939 r. w obozach pracy przebywało 9 mln więźniów politycznych, a kolejne 3 mln tych więźniów zmarło w latach 1937-39. Czytelnik raczy zauważyć, że Conquest mówi tu jedynie o więźniach politycznych! Oprócz nich - jak twierdzi - byli tam też zwykli przestępcy, którzy mieli znacznie przewyższać liczebnością politycznych. Natomiast w 1950 r. liczba więźniów politycznych doszła do 12 milionów. Uzbrojeni w rzeczywiste dane z łatwością możemy się przekonać, jak wielkim oszustem jest Conquest. Żadne z przytoczonych przez niego danych ani odrobinkę nie odpowiadają prawdzie. W roku 1939 we wszystkich obozach, koloniach i więzieniach przebywało łącznie blisko 2 miliony więźniów. Tylko 454 tysiące dopuściły się przestępstw natury politycznej (a nie 9 milionów, jak zapewniał Conquest). Między 1937 a 1939 rokiem, w obozach pracy zmarło około 160 tys. osób, a nie 3 miliony. W 1950 r. w obozach pracy było 578 tys. więźniów politycznych, a nie 12 milionów. Czytelnik raczy nie zapominać, że Conquest po dziś dzień pozostaje jednym z głównych źródeł dla prawicowej propagandy. Dla prawicowych pseudo-intelektualistów jest wręcz obiektem kultu. A co do danych przytoczonych przez Sołżenicyna (60 mln rzekomo zmarłych w obozach pracy), to czy w ogóle zasługują one na komentarz? Ich absurdalność jest oczywista. Tylko chory umysł mógł promować takie urojenia.

Ale pozostawmy teraz tych łgarzy, aby zagłębić się w szczegółową analizę statystyk odnoszących się do gułagu. Pierwsze pytanie, jakie winniśmy sobie zadać: Co należy sądzić o ogromnej liczbie ludzi uwięzionych w ramach owego systemu penitencjarnego? Co znaczy liczba 2,5 mln? Każdy osadzony w więzieniu stanowi żywy dowód na to, że społeczeństwo wciąż nie jest w stanie zapewnić każdemu obywatelowi tego wszystkiego, co jest mu niezbędne do pełni życia. Z tego punktu widzenia, owe dwa i pół miliona rzeczywiście może stanowić przyczynek do krytyki społeczeństwa.


Zagrożenie wewnętrzne i zewnętrzne

Liczba osób "objętych" troską systemu karnego wymaga należytego wyjaśnienia. Związek Radziecki był krajem, który dopiero niedawno obalił feudalizm, a różne feudalne przeżytki w zakresie praw człowieka często ciążyły na społeczeństwie. W anachronicznym systemie caratu, życie skazanych na egzystencję w nędzy robotników i innych ludzi miało niewielką wartość. Rabunki i akty przemocy zostały ukarane przez nieskrępowaną przemoc. Bunty przeciwko monarchii zazwyczaj kończyły się rzezią, wyrokami śmierci i wieloletniego więzienia. Zmiana tych stosunków społecznych i nawyków myślowych z nich wynikających wymagała długiego czasu. Fakt ten zaważył na rozwoju społecznym ZSRR oraz na postawie wobec więźniów.

Innym czynnikiem, który należy wziąć pod uwagę jest to, że ZSRR - zamieszkiwany w latach 30. przez blisko 160 do 170 mln ludzi - był poważnie zagrożony przez obce mocarstwa. W rezultacie wielkich przemian politycznych, które miały miejsce w Europie lat trzydziestych, powstało ogromne zagrożenie dla przetrwania ludności słowiańskiej, a nie zapominajmy, że kraje zachodnie nie wyzbyły się przecież swych interwencjonistycznych ambicji. Sytuację tę Stalin podsumował w lutym 1931 r. słowami: "Pozostaliśmy w tyle za przodującymi krajami o 50-100 lat. Musimy przebiec tę odległość w ciągu 10 lat. Albo tego dokonamy, albo zostaniemy zgnieceni..." 10 lat później ZSRR został najechany przez hitlerowskie Niemcy i ich sojuszników. Radzieckie społeczeństwo zostało więc zmuszone w latach 1930-40 do większych nakładów i wyrzeczeń, gdyż znaczna część jego zasobów była przeznaczona na przygotowanie do obrony w obliczu nadchodzącej wojny z nazistami.

Dlatego ludzie ciężko pracowali przy produkcji, trochę na zasadzie korzyści osobistych. W 1937 r. wycofano wprowadzony po rewolucji siedmiogodzinny dzień pracy, a w 1939 r. praktycznie każda niedziela była normalnym dniem roboczym. W tak trudnym czasie, gdy przez dwie dekady nad społeczeństwem wisiała groźba wielkiej wojny, która ostatecznie doprowadziła do śmierci 25 milionów ludzi radzieckich i spopieleniem połowy kraju, przestępczość rzeczywiście rosła miała tendencję wzrostową, jako że ludzie starali się zapewnić sobie to, czego życie nijak nie mogło im wtedy zapewnić.

W tych bardzo trudnych czasach ZSRR liczył sobie 2,5 mln. Więźniów, tzn. 2,4% dorosłej populacji. Jak mamy oceniać ten wynik? To dużo czy mało? Porównajmy.


Więcej więźniów w USA

Ile osób przebywa w zakładach karnych - dajmy na to - w Stanach Zjednoczonych? Kraju z 252 milionami mieszkańców. (dane z 1996), najbogatszym na świecie, zużywającym 60% światowych zasobów? Jaka jest sytuacja w USA - kraju nie zagrożonym w roku 1996 żadną wojną i nie odnotowującym wówczas żadnych głębokich przemian społecznych wpływających na stabilność gospodarczą?

W gąszczu informacji przeważnie pomijających ten temat w prasie w sierpniu 1997 r., agencja prasowa FLT-ATP donosi, że w więzieniach USA nigdy jeszcze nie przebywało tylu ludzi, co w roku 1996 - mianowicie 5,5 mln! To o 200 tys. więcej niż w 1995 r. i świadczy to o tym, że liczba przestępców w tym państwie stanowi 2,8% dorosłej populacji. Dane te są dostępne dla wszystkich korzystających z usług północnoamerykańskiego Departamentu Sprawiedliwości. Więźniów w USA w roku 1996 było o 3 miliony więcej niż wynosiła maksymalna liczba więźniów w ZSRR! Przypomnijmy: W Związku Radzieckim za swe przestępstwa odsiadywało wyroki co najwyżej 2,4% dorosłej populacji. W USA ten wskaźnik wynosi 2,8% i wciąż rośnie. 18 stycznia 1998 r. Departament Sprawiedliwości podał, że liczba więźniów w USA wzrosła w 1997 r. o 96 100 osób.

Niektórzy mogą martwić się surowym i trudnym dla osadzonych reżimem radzieckich obozów pracy, ale jakie warunki panują w więzieniach amerykańskich, gdzie szerzy się przemoc, narkotyki, prostytucja i niewolnictwo seksualne (odnotowuje się tam rocznie 290 tys. gwałtów)?! W takim miejscu nikt nie może czuć się bezpiecznie! A przecież w latach 90-tych społeczeństwo amerykańskie było bogatsze niż kiedykolwiek!


Ważny czynnik - brak leków

3) Przejdźmy teraz do odpowiedzi na trzecie pytanie: Ile osób zmarło w obozach pracy?

Liczba ta wahała się z roku na rok, od 5,2% w 1934 r. do 0,3% w 1953 r. Owe zgony były spowodowane ogólnym niedoborem zasobów w zagrożonym wojną społeczeństwie, a zwłaszcza zbyt małą ilością leków do walki z chorobami epidemicznymi. Ten problem nie ograniczał się tylko do obozów pracy, ale trapił również społeczeństwa większości krajów świata. Wszystko zmieniło się diametralnie po II Wojnie Światowej, gdy do powszechnego użytku wprowadzono antybiotyki. Tak naprawdę najgorsze były lata wojny, gdy nazistowscy barbarzyńcy narzucili ludziom radzieckim bardzo ciężkie warunki życia. W czasie tych czterech lat, w obozach pracy zmarło ponad pół miliona ludzi - co stanowi połowę wszystkich zgonów w ciągu lat 1934-53. Nie zapominajmy, że w latach wojny zginęło 25 milionów ludzi, których przecież radziecki wymiar sprawiedliwości nie pozbawił wolności. W 1950 r., gdy warunki w ZSRR poprawiły się i wprowadzono antybiotyki, śmiertelność więźniów spadła do poziomu 0,3%.


4) A teraz przejdźmy do czwartego pytania: Ile osób skazano na śmierć przed 1953, zwłaszcza w czasie czystek lat 1937-38?

Przytoczyliśmy już stwierdzenia Conquesta, jakoby bolszewicy zabili w obozach pracy od 1930 do 1953 roku 12 milionów więźniów politycznych. W tym milion ofiar przypadać ma na okres 1937-38. Sołżenicyn wspomina zaś o dziesiątkach milionów ludzi, którzy stracili życie w obozach pracy (a same 3 miliony zgładzono jakoby w wyniku czystki 1937-38). W ramach brudnej wojny propagandowej przeciwko ZSRR podano i wyższe dane: Rosjanka Olga Szatunowskaja przywołuje liczbę 7 mln ofiar tzw. Wielkiej Czystki.

Dokumenty z radzieckich archiwów opowiadają jednak całkiem inną historię. Na początku należy wspomnieć, że liczba skazanych na śmierć wzięta jest z różnych archiwów i dlatego badacze, by otrzymać przybliżoną wartość, musieli gromadzić dane z tych rozmaitych archiwów w sposób, który wiąże się z ryzykiem podwójnego liczenia, zatem prowadzi do szacunków wyższych niż rzeczywiste. Zdaniem Dymitra Wołkogonowa, którego Borys Jelcyn wyznaczył do sprawowania pieczy nad starymi archiwami radzieckimi, trybunały wojskowe między 1 października 1936 r. a 30 września 1938 r. skazały na śmierć 30 514 osób. Inną informację podaje KGB. Według jej wiadomości przekazanych prasie w lutym 1990 r., za przestępstwa przeciw rewolucji skazano na śmierć w latach 1930-53, ściśle rzecz biorąc, 786 098 ludzi. Spośród nich, 681 692 osoby skazano w latach 1937-38. Chociaż listy podane przez KGB nie są obarczone ryzykiem podwójnego liczenia, ale te szacunki i tak można podać w wątpliwość. Byłoby to bardzo dziwne, gdyby gdyby w przeciągu zaledwie dwóch lat skazano na śmierć taką liczbę ludzi. Czy możliwe jest, by kapitalistyczna KGB udzielała nam prawidłowych informacji o swej socjalistycznej poprzedniczce? Bądź co bądź konieczna jest weryfikacja, czy aby statystyki te nie pakują do jednego worka zarówno pospolitych przestępców jak i kontrrewolucjonistów (a w lutym 1990 r. KGB sugerowała, że owe dane obejmują wyłącznie tych drugich). Archiwa również wskazują, że skazano na śmierć mniej więcej tyle samo zwykłych kryminalistów co politycznych.

Wniosek, jaki możemy z tego wysnuć jest taki, że liczba skazanych na najwyższy wymiar kary w latach 1937-38 była zbliżona do 100 tysięcy, nie zaś kilku milionów - jak głosiła burżuazyjna propaganda.

Należy również pamiętać, że nie wszystkie wyroki śmierci orzeczone w ZSRR zostały wykonane. W ogromnej większości przypadków karę główną zamieniono na pobyt w obozie pracy. Trzeba też odróżnić zwykłych przestępców od kontrrewolucjonistów. Wielu skazanych na śmierć dopuściło się przestępstw z użyciem przemocy, takich jak zabójstwo czy gwałt. 60 lat temu były one w ogromnej liczbie krajów zagrożone karą śmierci.


Pytanie 5: Jaka była średnia długość kary pozbawienia wolności?

Długość kar pozbawienia wolności stała się obiektem niesamowitych rynsztokowych plotek w zachodniej prasie. Te insynuacje koncentrują się zazwyczaj wokół przeświadczenia, że skazani w ZSRR musieli spędzić za kratami całą resztę życia - kto raz wszedł, ten już nigdy nie wyszedł. Jest to nieprawda. Zdecydowana większość osób, które trafiały do więzienia w czasach Stalina, była w rzeczywistości skazywana na co najwyżej pięcioletnie pozbawienie wolności.

Statystyki zamieszczone w American Historical Review ukazują stan faktyczny. Pospolici przestępcy w ZSRR w 1936 r. otrzymali następujące wyroki: 82,4% do 5 lat pozbawienia wolności, 17,6% od 6 do 10 lat pozbawienia wolności. 10 lat było najwyższą możliwą do zasądzenia karą pozbawienia wolności przed rokiem 1937. Więźniowie polityczni, których sprawy rozpatrywały radzieckie sądy powszechne w 1936 r. otrzymywali następujące wyroki: 44,2% do 5 lat pozbawienia wolności, 50,7% od 6 do 10 lat pozbawienia wolności. Jeśli zaś chodzi o skazanych na pobyt w obozach pracy, to statystyki z 1940 r. pokazują, że 56,8% dostało kary do 5 lat pozbawienia wolności, a 42,2% kary od 6 do 10 lat pozbawienia wolności. Tylko 1% skazańcom wymierzono karę ponad 10 lat pozbawienia wolności. Ze statystyk opracowanych przez sądy radzieckie w 1939 r. wynika, że: 95,9% dostało kary poniżej 5 lat pozbawienia wolności, 4% karę od 6 do 10 lat, a 0,1% karę powyżej 10 lat.

Jak widać, domniemana wiekuistość kar więzienia wydanych w ZSRR jest kolejnym mitem rozpowszechnianym na Zachodzie w celu zwalczania socjalizmu.


Kłamstwa o ZSRR: Krótkie omówienie sprawozdań z badań

Badania przeprowadzone przez rosyjskich historyków ukazują rzeczywistość całkiem odmienną od jej wersji wpajanej nam przez ostatnie 50 lat w szkołach i na uniwersytetach kapitalistycznego świata. W ciągu tych pół wieku zimnej wojny, kilka pokoleń nauczono tylko kłamstw o ZSRR., co nie pozostało bez wielkiego wpływu na rzesze ludzi. Inne spojrzenie na historię jest potwierdzone również wynikami badań francuskich i amerykańskich, które wymieniają dane i zestawienia osób skazanych i tych, którzy stracili życie. Owe liczby są przedmiotem intensywnej dyskusji. Najważniejsze jest, byśmy pamiętali, że przestępstwa popełnione przez skazanych jakoś nie budzą niczyjego zainteresowania. Kapitalistyczna propaganda zawsze prezentowała radzieckich więźniów jako niewinne ofiary, a wielu badaczy wzięło to twierdzenie za dobrą monetę, nie śmiąc go kwestionować. Gdy ci "uczeni" przechodzili od tabel statystyk do swych komentarzy, ich burżuazyjna ideologia wysforowywała się naprzód, czasem z makabrycznym skutkiem. Skazani przez radziecki wymiar sprawiedliwości traktowani są jako ludzie bez zmazy i skazy, lecz tak naprawdę większość z nich to złodzieje, mordercy, gwałciciele itp. Takich przestępców prasa nie uważa za "ofiary prześladowań", o ile swoich zbrodni dopuścili się w Europie czy w USA. Ale skoro uczynili to w ZSRR, to zmienia już postać rzeczy. Nazwać niewinną ofiarą mordercę lub wielokrotnego gwałciciela, to wyjątkowa bezczelność. Chyba można wymagać od osób komentujących radziecki system karny, co najmniej odrobiny rozsądku - przynajmniej jeśli chodzi o wyrażanie szacunku dla "przyzwoitości" skazanych przestępców - choćby odnośnie skazanych za brutalne przestępstwa, nawet jeśli ich kara jest niewspółmierna do czynu.


Kułacy i kontrrewolucja

W przypadku kontrrewolucjonistów konieczne jest również przyglądnięcie się przestępstwom, za które ich skazano. Dwa przykłady pozwolą nam zaprezentować znaczenie tego zagadnienia: Pierwszy - kułacy skazani na początku lat 30. oraz drugi - spiskowcy i kontrrewolucjoniści skazani w 1936-38.

Według sprawozdań z badań, jeśli chodzi o kułaków, to zesłano ich 381 tys. rodzin, tzn. około 1,8 mln ludzi. Mniejszą ich liczbę skazano na pobyt w obozach pracy i koloniach pracy. Ale dlaczego w ogóle ich ukarano?

Bogaty chłop rosyjski - kułak - przez lata bezlitośnie uciskał i wyzyskiwał podporządkowanych sobie biednych chłopów. Spośród 120 mln włościan w 1927 r., 10 milionów żyło w luksusie, podczas gdy pozostałe 110 milionów egzystowało w nędzy. Przed rewolucją byli zepchnięci w otchłań najbardziej skrajnego ubóstwa. Zamożność kułaków brała się ze słabo opłacanej pracy niezamożnych chłopów. Gdy biedni chłopi zaczęli łączyć się w gospodarstwa kolektywne - kołchozy - znikło główne źródło bogactwa kułaków. Ale ciemiężcy nie dawali za wygraną. Próbowali przywrócić wyzysk za pomocą głodu. Grupy uzbrojonych kułaków atakowały kołchozy, mordowały ubogich chłopów i pracowników partyjnych, podpalały pola i zabijały bydło robocze. Wywołując głód, kułacy mieli na celu zmuszenie pozostałych chłopów do uległości i umocnienie swych pozycji. Jednak rozwój wypadków zaskoczył bandytów. Ubodzy chłopi otrzymali wsparcie ze strony robotników i okazali się silniejsi niż kułacy, których w końcu pokonano, uwięziono i zesłano bądź skazano na pobyt w obozach pracy.

Spośród 10 mln kułaków, 1,8 mln zostało wygnanych lub skazanych. Mogły się zdarzyć nieprawidłowości popełniane w niektórych wiejskich rejonach ZSRR podczas tej masowej walki klasowej, walki z udziałem 120 milionów ludzi. Lecz czy mamy winić ubogich i uciśnionych (walczących o życie godne człowieka, o uchronienie swych dzieci przed głodem i analfabetyzmem) o to, że byli nie dość "cywilizowani", lub za mało "miłosierni" w swym sądzeniu? Czy ludzi, którzy przez setki lat nie mieli dostępu do osiągnięć i dobrodziejstw cywilizacji można wskazać palcem jako "niecywilizowanych"? A powiedzcie nam, kiedy w takim razie kułacki wyzyskiwacz był cywilizowany i miłosierny wobec ubogich chłopów, których przez lata eksploatował?!


Czystki 1937 roku

Nasz drugi przykład obejmujący kontrrewolucjonistów skazanych w procesach lat 1936-38 (będących następstwem czystek w partii, armii i aparacie państwowym) ma swoje korzenie w historii rosyjskiego ruchu rewolucyjnego. Miliony ludzi brały udział w zwycięskiej walce przeciwko carowi i rosyjskiej burżuazji, a wielu z nich wstąpiło do Partii Komunistycznej. Znajdowali się wśród nich niestety i tacy, którzy przyłączyli się tam z przyczyn innych niż walka dla proletariatu i socjalizmu. Lecz warunki, w jakich przebiegała walka klasowa były takie, że często nie było ani czasu ani okazji do przetestowania nowych bojowników partii. Do partii bolszewickiej przyjęto nawet działaczy innych ugrupowań, deklarujących się jako socjaliści, swego czasu walczących przeciwko partii Lenina. Wielu z tych nowych aktywistów zajęło ważną pozycję w partii, aparacie państwowym i siłach zbrojnych. Zależało to już od ich indywidualnych zdolności w zakresie przewodzenia walką klasową. Były to bardzo trudne czasy dla młodego Kraju Rad: Wielki niedobór kadr - a nawet ludzi umiejących czytać - zmusił partię do obniżenia progu wymagań wobec nowo przyjmowanych członków.

W wyniku tych trudności, z biegiem czasu pojawiły się różnice zdań, które podzieliły partię na dwa obozy. Z jednej strony ci, którzy zdecydowani byli na kontynuowanie walki o zbudowanie społeczeństwa socjalistycznego, zaś z drugiej strony osoby uważające, że warunki do tego jeszcze nie dojrzały i głoszące w takim razie hasła socjaldemokratyczne. Ten drugi punkt widzenia podzielał Trocki, który wstąpił do Partii w lipcu 1917 roku. Jego pozycja była zabezpieczona, dzięki wsparciu ze strony niektórych najlepiej znanych bolszewików. Ta opozycja zjednoczona przeciwko linii bolszewickiej, jako jedna z opcji politycznych stała się przedmiotem głosowania 27 grudnia 1927 r. Głosowania, które zwieńczyło wieloletnią ogromną debatę wewnątrzpartyjną i którego rezultat nie pozostawił nikomu żadnych wątpliwości: Spośród 725 tys. głosujących, zaledwie 6 tysięcy (czyli mniej niż 1% członków partii) poparł aktywistów tzw. Zjednoczonej Opozycji.

Biorąc pod uwagę wyniki głosowania i rozpoczęcie przez "opozycję" działalności antypartyjnej, Komitet Centralny Partii zdecydował się wydalić z organizacji czołowych liderów tzw. Zjednoczonej Opozycji. Główna jej postać - Lew Trocki - został wyrzucony z ZSRR. Ale na tym nie skończyła się jej historia. Po tych wydarzeniach, Zinowiew i Kamieniew złożyli samokrytykę, podobnie jak paru czołowych trockistów: Piatakow, Radek, Preobrażeński i Smirnow. Przyjęto ich ponownie i przywrócono na poprzednio przez nich zajmowane stanowiska partyjne i rządowe. Upływ czasu podważył szczerość ich samokrytyki, bo ilekroć w ZSRR zaostrzała się walka klasowa, liderzy opozycji jak jeden mąż stawali po stronie kontrrewolucji. Większość z nich była kilkakrotnie ponownie wydalana i przyjmowana, zanim w latach 1937-38 sytuacja całkiem się wyklarowała.


Sabotaż przemysłowy

Zamordowanie w 1934 r. Siergieja Kirowa - przewodniczącego leningradzkiej organizacji partyjnej i zarazem jednej z najważniejszych ludzi w KC - zaowocowało wszczęciem śledztwa, które ujawniło istnienie tajnego zrzeszenia zaangażowanego w plan spisku zmierzającego do przejęcia władzy w partii i państwie. Opozycja, straciwszy w 1927 swą pozycję polityczną, pokładała teraz nadzieję na zwycięstwo w zastosowaniu przemocy wobec władzy radzieckiej. Ich główną bronią był sabotaż przemysłowy, terroryzm i korupcja. Trocki - główny inspirator opozycjonistów - kierował ich działalnością z zagranicy. Sabotaż przemysłowy wyrządzał państwu radzieckiemu straszną krzywdę, przyniósł mu wielkie straty. Dla przykładu: ważne maszyny zostały zniszczone w taki sposób, że już nie dało się ich naprawić. Pociągnęło to za sobą znaczny spadek wydobycia w kopalniach i produkcji w fabrykach.

Jedną z osób, które opisały ten problem w roku 1934 był amerykański inżynier John Littlepage, jeden z zagranicznych specjalistów pracujących w ramach kontraktu z ZSRR. Spędził on 10 lat pracując w radzieckim górnictwie (1927-37), zwłaszcza w kopalniach złota. W swej książce "W poszukiwaniu radzieckiego złota" pisze: "W ogóle nie pociągały mnie subtelności politycznego manewrowania Rosji tak długo, jak mogłem ich uniknąć. Jednak z przyczyn zawodowych musiałem przyglądać się temu, co się dzieje w radzieckim przemyśle. I jestem głęboko przekonany, że Stalinowi i jego współpracownikom zabrało dużo czasu odkrycie, że niezadowoleni "rewolucyjni" komuniści byli ich najgorszymi wrogami".

Littlepage napisał również, że jego osobiste doświadczenie potwierdziło rezultat oficjalnego stanowiska, że wielki spisek kierowany z zagranicy posługiwał się głównie sabotażem przemysłowym jako częścią planu mającego doprowadzić do upadku rządu. W 1931 Littlepage już czuł się zobligowany do zwrócenia na to uwagi, gdy pracował w kopalniach miedzi i brązu na Uralu i w Kazachstanie. Kopalnie były częścią wielkiego kompleksu przemysłowego pod kierownictwem Piatakowa - ludowego wicekomisarza ds. przemysłu ciężkiego. Jeśli chodzi o wydobycie kruszców i dobrobyt pracowników, zakłady te przedstawiały sobą obraz nędzy i rozpaczy. Littlepage doszedł do wniosku, że był to zorganizowany sabotaż, sterowany przez samo kierownictwo tego kompleksu brązowo-miedziowego.

Książka Littlepage'a opowiada nam również, skąd trockistowska opozycja brała pieniądze do opłacania działalności kontrrewolucyjnej. Wielu zakonspirowanych spiskowców wykorzystywało zajmowane stanowiska do zatwierdzania zakupu maszyn od pewnych zagranicznych zakładów. Zatwierdzone produkty były o wiele gorszej jakości niż te, za które rząd radziecki faktycznie zapłacił. Zagraniczni producenci przekazywali organizacji Trockiego nadwyżki z takich transakcji, dzięki czemu Trocki i jego wspólnicy kontynuowali składanie zamówień w takich fabrykach.


Kradzież i korupcja

Littlepage miał okazję obserwować ten proceder wiosną 1931 r., gdy nabywał w Berlinie dźwigi przemysłowe dla kopalń. Na czele delegacji radzieckiej stał Piatakow, a Littlepage wchodził w jej skład jako ekspert odpowiedzialny za weryfikację jakości dźwigów i zatwierdzenie zakupu. Amerykanin odkrył oszukańczo niską jakość urządzeń, która czyniła je dla radzieckich celów bezużytecznymi. Kiedy jednak powiadomił o tym fakcie Piatakowa i innych współdelegatów, spotkał się z chłodną reakcją, tak jakby chcieli pominąć te fakty. Domagali się od Littlepage'a akceptacji zakupu. Ten jednak odmówił. Myślał wówczas, że to, co się dzieje jest korupcją o charakterze osobistym i że delegatów przekupił producent dźwigu. Ale po tym jak Piatakow w czasie swego procesu w 1937 r. przyznał się do powiązań z trockistowską opozycją, Amerykanin doszedł do wniosku, że to, czego był świadkiem w Berlinie, stanowiło coś więcej niż zwykłą korupcję. Zainkasowane pieniądze szły na pokrycie kosztów działalności tajnej opozycji w ZSRR. Działalności korzystającej z sabotażu, terroryzmu, korupcji i propagandy.

Zinowiew, Kamieniew, Piatakow, Radek, Tomski, Bucharin i inni ulubieńcy burżuazyjnej prasy użyli sprawowanych urzędów, powierzonych im przez naród radziecki i partię, do wyprowadzania pieniędzy z państwowej kasy, by umożliwić wrogom socjalizmu wykorzystanie tych środków do celów sabotażu i walki przeciwko socjalistycznemu społeczeństwu w ZSRR.


Plany puczu

Kradzież, sabotaż i korupcja są same w sobie poważnymi przestępstwami, ale działalność opozycyjna poszła jeszcze dalej. Przygotowywano kontrrewolucyjny przewrót mający na celu przejęcie władzy w państwie w drodze puczu. Podczas zamachu stanu miało zostać wyeliminowane całe radzieckie kierownictwo, począwszy od najważniejszych członków Komitetu Centralnego i Partii Komunistycznej. Za militarną stronę puczu odpowiadała grupa generałów pod dowództwem marszałka Tuchaczewskiego.

Według Izaaka Deutschera (trockisty, autora kilku książek wymierzonych przeciwko Stalinowi i ZSRR) zamach miał się rozpocząć operacją militarną, której celem miał być Kreml i najważniejsze garnizony wojskowe w dużych miastach, takich jak Moskwa czy Leningrad. Na czele spisku stał Tuchaczewski z Gamarnikiem (naczelnym komisarzem politycznym armii), generałem Jakirem (dowódcą wojsk leningradzkich), gen Uborewiczem (dowódcą moskiewskiej akademii wojskowej) i gen. Primakowem (dowódcą kawalerii).

Marszałek Tuchaczewski - niegdyś carski oficer - po rewolucji przeszedł na stronę Armii Czerwonej. W roku 1930 blisko 10% (ok. 4 500) oficerów było oficerami również za czasów carskich. Wielu z nich nigdy nie wyzbyło się swych burżuazyjnych zapatrywań i tylko czekało na okazję, aby za nie walczyć. Taka sposobność pojawiła się wraz z przygotowaniami opozycji do zamachu stanu.

Co prawda bolszewicy byli silni, lecz cywilni i wojskowi spiskowcy usiłowali zebrać potężnych sojuszników. Bucharin zeznał na swym procesie w 1938 r., że trockistowska opozycja zawarła porozumienie z nazistowskimi Niemcami, na mocy którego miała zrzec się ogromnego terytorium (w skład którego wchodziła m.in. Ukraina) na rzecz hitlerowców, po przeprowadzeniu zamachu stanu. Takiej ceny żądali Niemcy w zamian za obietnicę poparcia dla kontrrewolucjonistów. Bucharin dowiedział się o tym układzie od Radka, który z rozkazu Trockiego prowadził negocjacje z nazistami. Wszyscy ci spiskowcy, którzy przecież zostali wybrani na odpowiedzialne stanowiska z zadaniem kierowania, administrowania i obrony społeczeństwa radzieckiego, starali się doprowadzić swymi działaniami do zniszczenia socjalizmu. Nie zapominajmy, że te wypadki mają miejsce w latach 30., gdy z każdą chwilą rośnie zagrożenie nazizmem, a armie Hitlera szykują się do zajęcia Europy i inwazji na ZSRR.

Spiskowców skazano w publicznym procesie na śmierć za zdradę. A jakiego innego wyroku mieli się spodziewać winni sabotażu, terroryzmu, przekupstwa, usiłowania morderstwa i oddania części kraju w ręce nazistów? Mówienie o tych ludziach jako o "niewinnych ofiarach" jest całkowitym nieporozumieniem.

Więcej kłamstw odnośnie liczb

Warto się przypatrzeć, jak zachodnia propaganda, ustami Roberta Conquesta, szerzy fałsz o czystkach w Armii Czerwonej. Conquest twierdzi w swej książce "Wielki terror", że w 1937 r. spośród 70 tys. oficerów i komisarzy politycznych, połowa (tzn. 15 tys. oficerów 20 tys, komisarzy) została aresztowana przez NKWD i stracona lub uwięziona dożywotnio w obozach pracy. W tym zarzucie, tak jak w całej książce, nie ma ani słowa prawdy. Historyk Roger Reese w swej pracy o Armii Czerwonej i wielkiej czystce przytacza fakty ukazujące prawdziwe znaczenie czystek z lat 1937-38 dla armii. Liczba członków dowództwa Armii Czerwonej i sił powietrznych (tzn. oficerów i komisarzy politycznych) wynosząca w 1937 roku 144 300 osób, wzrosła w 1939 roku do 282 300 osób. W czasie czystek wydalono z przyczyn politycznych 34 300 oficerów i tzw. politruków. Jednakże do mają 1940 roku 11 596 z nich rehabilitowano i przywrócono na poprzednie stanowiska. Oznacza to, że w wyniku czystek zdymisjonowano 22 705 dowódców wojskowych (ok. 13 tys. oficerów armii lądowej, 4 700 oficerów sił powietrznych i 5 tys. komisarzy politycznych). Stanowi to 7,7% wszystkich oficerów i komisarzy, a nie 50% - jak twierdzi Conquest. Spośród tych 7,7% niektórzy zostali oskarżeni o zdradę, lecz ogromna większość - jak wynika z materiałów historycznych - została najzwyczajniej w świecie odesłana "do cywila".

No i ostatnie pytanie: Czy procesy okresu czystki były uczciwe dla oskarżonych? Przyjrzyjmy się np. procesowi Bucharina, wysokiego funkcjonariusza partyjnego, który został oskarżony o działalność w tajnej opozycji. Według ówczesnego amerykańskiego ambasadora w Moskwie - znanego prawnika Josepha Daviesa - który brał udział w całym procesie, Bucharinowi umożliwiono swobodne wypowiadanie się podczas procesu i przedstawienie swej sprawy bez jakichkolwiek przeszkód. Davies napisał do Waszyngtonu, że w trakcie procesu udowodniono oskarżonym, że są winni zarzucanych im czynów, za które zostali skazani. Zgodnie z powszechną opinią obserwujących procesy dyplomatów, istnienie groźnego spisku zostało dowiedzione ponad wszelką wątpliwość.

Wyciągnijmy wnioski z historii

Dyskusja o radzieckim systemie karnym czasów stalinowskich, o którym napisano tysiące artykułów i książek, a którego fałszywy obraz rozpowszechniały setki filmów, staje się bardzo ważną lekcją. Fakty raz jeszcze dowodzą kłamliwości opowieści o socjalizmie, które są zamieszczane na łamach burżuazyjnej prasy. Prawica - wykorzystując zdominowane przez siebie prasę, radio i telewizję - może wywołać mętlik, wypaczyć rzeczywistość i przekonać bardzo wielu ludzi do uznania kłamstw za prawdę. Zwłaszcza, jeśli chodzi o zagadnienia historyczne. Każde nowe rewelacje prawicy należy uznać za fałszywe, chyba że zostanie udowodnione coś wręcz przeciwnego. Takie ostrożne podejście jest jak najbardziej uzasadnione. Reakcjoniści bowiem - nawet zdając sobie sprawę z wyników rosyjskich badań - wciąż powiela koszałki-opałki wbijane do głów mieszkańców krajów kapitalistycznych przez ostatnie pół wieku, mimo całkowitego zdemaskowania tych mitów. Prawica czerpie ze swego historycznego dziedzictwa: tak długo powtarza kłamstwa, aż zostaną uznane za prawdę. Po tym, jak na Zachodzie ukazały się rezultaty przeprowadzonych przez Rosjan analiz, w wielu krajach zaczęły się pojawiać liczne książki, których jedynym celem jest podanie w wątpliwość wyników tych badań i umożliwienie starym kłamstwom dotarcie do opinii publicznej pod płaszczykiem nowych prawd. Są to dobrze prezentujące się publikacje, wypchane od deski do deski bajkami na temat socjalizmu i komunizmu.

Prawicowe kłamstwa powtarza się, by zwalczać dzisiejszych komunistów, ażeby robotnicy nie odkryli, że istnieje alternatywa dla kapitalizmu z jego neoliberalizmem. Jest to część brudnej wojny przeciwko komunistom, którzy jako jedyni mają do zaoferowania alternatywę na przyszłość - społeczeństwo socjalistyczne. Taka jest właśnie przyczyna pojawiania się wszelakich nowych publikacji zawierających skierowane przeciwko marksistom stare kalumnie.

Wszystko to obliguje każdą osobę o socjalistycznym światopoglądzie. Musimy wziąć na siebie odpowiedzialność za pracę zmierzającą do uczynienia czasopism komunistycznych prawdziwymi pismami klasy robotniczej, zwalczającymi burżuazyjne kłamstwa. Jest to bez wątpienia ważne zadanie w dzisiejszej walce klasowej, która w niedalekiej przyszłości rozgorzeje ponownie z nową siłą.

Tabelka dot. radzieckiego systemu karnego opublikowana w American Historical Review, wersja PL


Tłumaczenie z angielskiego: PETER

Źródło, na którym oparł się autor: Getty, Rittersporn, Zemskov Victims of the Soviet Penal System in the Pre-War Years: A First Approach on the Basis of Archival Evidence. The American Historical Review, Vol. 98, No. 4 (Oct., 1993), pp. 1017-1049.